دوباره تنها شدیم!

گفتم: «بمان!» و نماندی!
رفتی،
بالای بام آرزوهای من نشستی و پایین نیامدی!
گفتم:
نردبان ترانه تنها سه پله دارد:
سکوت و
صعودُ
سقوط!
تو صدای مرا نشنیدی
و من
هی بالا رفتم، هی افتادم!
هی بالا رفتم، هی افتادم...
تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم،
ولی فتیله فانون نگاهت را پایین کشیدی!
من بی چراغ دنبال دفترم گشتم،
بی چراغ قلمی پیدا کردم
و بی چراغ از تو نوشتم!
نوشتم، نوشتم...
حالا همسایه ها با صدای آواز های من گریه می کنند!
دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند
و می خندند!
عده ای سر بر کتابم می گذارند و رؤیا می بینند!
اما چه فایده؟
هیچکس از من نمی پرسد،
بعد از این همه ترانه بی چراغ
چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند؟
همه آمدند، خواندند، سر تکان دادند و رفتند!
حالا،
دوباره این من و ُ
این تاریکی و ُ
این از پی کاغذ و قلم گشتن
گفتم : « - بمان!» و نماندی!
اما به راستی،
ستاره نیاز و نوازش!
اگر خورشید خیال تو
اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند،
این ترانه ها
در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند؟?

پی نوشت۱: می دانستی دعا قضا را برمی گرداند هر قدر آن قضا محکم  شده باشد.پس دعا کن ...

پی نوشت۲: مهربان باش با من...

                                    ماه من

                 از خانه بیرون می زنم اما کجا امشب؟

               شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب

                 پشت ستون سایه ها روی درخت شب

                 می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب

                    می دانم آری نیستی اما نمی دانم

                   بیهوده می گردم به دنبالت امشب

               هر شب تو را بی جست و جو می یافتم اما

              نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب

               هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز

                 حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب

                ها...سایه ای دیدم! شبیه ات نیست اما،حیف

                 ای کاش می دیدم به چشمانم خطا امشب!

                  امشب ز پشت ابرها بیرون نیامده ماه!

                 بشکن قرق را ماه من ! بیرون بیا امشب

                 گشتم تمام کوچه ها را یک نفس هم نیست

                   شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب

                  طاقت نمی آرم تو که می دانی از دیشب

                  باید چه رنجی برده باشم بی تو تا امشب

                  ای ماجرای شعر و شب های جنون من

                   آخر چگونه سر کنم بی ماجرا امشب

پی نوشت۱: جواب سوالم تو باشی اگر .... زدنیا ندارم سوالی دیگر

پی نوشت۲: سلام مسافر عزیزم ..می دونم خیلی وقته نیستم باهات حرف نزدم...شنیدم بی وفا شده تو دعا کردی برام؟ مسافر عزیزم ناراحت نباش ...خدا باهامونه..خدا رو داریم..اون می بینه می شنوه...

سکوت تلخ مرا گریه های ریز ریز باران تلافی می کند

التماسی سرد وجودم را آتش می افکند

به حرمت فاصله ها آواز قلبم را به قاصدک ها می سپارم

چشمانم را می بندم، شاید خیال تو مهمانم شود

عجب!

خیالت به سراب ذهنم قدم نمی گذارد

شاید روزی برای همیشه تو را به فاصله ها بخشیدم

و همچون تو اشک باران را نادیده گرفتم

همچون تو صدای قلب ها را نشنیدم

تنها به جرم محبت؟؟!!

پی نوشت : یادت باشه اونائی که می گن تنهات نمی زارن خیلی زودتر از همه تنهات می زارن می رن ...پس همیشه در نظر داشته باش باید خودت باشی و خودت.و یک عالمه خاطره.خاطرات ناراحتت می کنن...بی وفائی رو یادت میارن؟ عیب نداره تو تنهائی و خدا رو داری.پس ناراحت نباش

                            بسته ای بار سفر
                                کوله بارت بر دوش
                                  چمدانت در دست
                           نگهت خیره به راه.... قصد رفتن داری
                                چه بگویم به تو من؟؟
                  می توانم به تو گویم که: " نرو"...این خوشایند نیست
                 :"هر چه می خواهی بکن" .. خالی از احساس است
                      می توانم بزنم نعره:" بمان"...چه تحکم امیز!!!
                    :" می توانی بروی"... بی تفاوت حرفی ست.
     می توانم به تو گویم:" گر روی، چون گل تاخته به روی توفان، از غمت خواهم مرد.. بی تو             خواهم   پژمرد" ...اما، تو که باور ننمایی سخنم
                                 خود بگو!!!...خود بگو با تو چه گویم؟
            به چه حالت به زمانی که مرا ترک کنی، از غمت یاد کنم..وز تو فریاد کنم؟
خود بگو...
با تو چه گویم که خوشایند تو باشد.. نه تحکم امیز، خالی از احساسات، بی تفاوت نیز هم....
خود بگو با تو چه گویم؟
 
                          بسته ای بار سفر
                         کوله بارت بردوش
                          چمدانت در دست
                نگهت خیره به راه...قصد رفتن داری..
                " دست حق همراهت....خیرت پیش"
                  اما نه.. نه..لحظه ای صبر نما
               فکر من مغشوش است...جملاتم مبهم
              خود بگو با تو چه گویم؟......خود بگو
           تا بیندیشم که چه باید به تو گفت، رفته بودی
              و من گم شده در پیله ی تنهایی خویش
       با خود اندیشیدم.. که اگر بازایی...چه بگویم به تو من
                   به تو خواهم گفت........

پی نوشت: سلام بعد مدتها باز برگشتم از همه دوستای گلم ممنونم که اینهمه مدت به من سر زدن.....بخصوص عرفان و حسن که خیلی برام عزیزن....راستش خیلی می خوام از مشکلات فرار کنم ولی همیشه مشکلات دنبالمه....شاید خدا می خواد منو امتحان کنه...برام دعا کنید ..در ضمن چند نفر از دوستانم از من پرسیدن تو پست قبلیم پی نوشتشو که نوشتم حقیقت داره یا نه؟ یعنی من پسر دارم یا نه؟ باید بگم من مجردم ...هیچ بچه ای هم ندارم..اونو واسه پسر خیالیم نوشتم در واقع یک نمائی از آینده رو نوشتم....من دانشجوام ...و فعلن تکلیفم مشخص نیست......هر چی خدا صلاح می دونه همون بشه....

تارا....دختر آسمونی

سلام...به همه دوستای گلم

امیدوارم مطلب زیر به هیچ کدوم از آقایون برنخوره ...خواستم  یک مطلب متفاوت گذاشته باشم .

کلاسهای آمادگی برای آقايان

موضوع دوره: رسيدن به سطح هوشی يک خانم (کامل شدن)
هدفهای آموزشی: کلاسهای آمادگی دايم برای مردان تا عضوی از بدنشان به نام مغز را فعال کنند، عضوی که آنان منکر وجود آن هستند.

برنامه: 4 واحد اجباری
واحد 1 : کلاسهای اجباری
1. بياموزیم چگونه بدون مادرمان زندگی کنيم.(2000 ساعت)
2. زن من مادر من نيست.( 350 ساعت)
3. تمام درآمدم را به زنم می دهم.(550 ساعت)
4. می فهمم که فوتبال ورزش نيست و رونالدو يک ابله است.(500 ساعت)
5. زن من پرستار من نيست.
6. زن من کلفَت من نيست.

واحد 2 : زندگی مشترک
1. بچه دار شدن بدون احساس حسادت.(50 ساعت)
2. من ديگر به دوره های دوستانه ی زنم دوره ی احمقها نمی گويم.( 500 ساعت)
3. ترک اعتياد به بازی کردن با کنترل از راه دور تلويزيون.( 550 ساعت)
4. من ديگر سر پا ادرار نمی کنم. من پيشرفت کردم و تکبر را کنار گذاشتم....( تمرين عملی همراه با نوار وي ديو 100 ساعت)
5. من ديگر دوش استخر را با دوش حمام اشتباه نمی گيرم.
6. چگونگی انتقال لباسهای کثيف به سبدشان بدون پخش و پلا کردن آنها.
( 500 ساعت)
7. چگونگی بهبود يافتن از سرماخوردگی بدون از دست دادن اميد به زندگی.
( 200 ساعت)
8. چگونگی به تنهايي لباس پوشيدن،به تنهايي لباس انتخاب کردن و دانستن محل کمد لباسها.

واحد 3 : تفریح و سرگرمی
1. اتو کشی در دو مرحله:
الف) يک پيراهن در کمتر از 2 ساعت
ب ) تکرار با ديگر لباسها ( تمرين عملی)
2. تميز کردن خانه... فعاليتی مطلوب و دلپذير.
3. فراموش نکردن بيرون بردن زباله ها.
4. به خاطر سپردن معنای جاروبرقی: وسيله ای برای تميز کردن خانه که گرد و خاک و آشغالها را جمع می کند.( برای استفاده ی بهتر به بخش 1 واحد 4 توجه کنيد.)
5. چگونگی استفاده از دستمال گردگيری.
6. جمع کردن خرابکار يها بعد از انجام تعميرات در خانه.
7. بياموزيم معادل زنانه ی + نشستن جلوی تلويزيون ; ، + ايستادن کنار اجاق گاز; نيست.
واحد 4 : کلاس آشپزی
سطح 1 (مقدماتی): وسايل خانه:
ON : روشن کردن دستگاه
OFF: خاموش کردن دستگاه
سطح 2 ( پيشرفته): درست کردن اولين سوپ آماده بدون سوزاندن آن.
( تمرين عملی: قبل از اضافه کردن مواد، آب را بجوشانيد.)
سطح 3 ( تخصصی): درست کردن چای بدون فراموش کردن آب و چای، و دم کردن آن داخل قوری و نه کتری.
سطح 4 ( عالی): تعارف کردن چای بدون اين که نصف آن در نلبکی بريزد.
مهلت ثبت نام: هر چي زودتر بهتر

( يادت نره ثبت نام كني اااا )