بي تفاوت مباش

وقتي مي بيني ساكتم چيزي نمي گم

وقتي مي بيني چشمام پر از اشكه

وقتي دوريتو مي بينم

بي تفاوت مباش عشقه من

صدام كن

دستانم را بگير

از اين تنهائي نجاتم بده

جز تو كسي را نمي خواهم

(( تقديم به عشقم ))

 .

پي نوشت: اگه كسي رو رنجوندم اميدوارم منو ببخشه......از يك دختر عاشق و ديوونه چه انتظاري دارين...فقط اون تو قلب منه.

باز برات مي نويسم

خسته نمي شم از نوشتن به تو

خسته نمي شم از فكر كردن به تو

تو بخواي تا ته دنيا باهاتم

دوري تو برام شايد بزرگترين مجازاته

چه گناهي كردم كه اينگونه مجازاتم مي كني

مرد بي احساس من

روزي تو مرا خواهي فهميد

روزي معنا خواهي داد به بي تابي هايم

به چشمانم

به احساس پاكم

تو را ديووانه وار مي خواهم

گر بخواهي مرا با تمام دنيا مي جنگم به خاطرت

كاش مي دانستم در چه فكري

ولي عشق من

هيچ وقت جايگاهت را ترك نكن

جاي تو فقط در قلب منه

دوستت دارم .

((تقديم به مردي كه تمومه وجودمه ))

ياد تو نمي زاره بخوابم

ياد چهارشنبه و انتظار تو

نمي تونستم ارووم باشم ...دلم بهم مي گفت چي مي شه

انروز حرفامو بهت زدم

چه صبورانه گوش به حرفام دادي

سكوت كردي

تو سكوت كردي و در سكوت تو

دلم هزاران بار شكست

.

.

.((    ))

تاراي عزيزم دوستت دارم ولي

هنوز نمي شه ....

.

در مقابل چشمان  عاشق تو

و دل مهربون تو

هيچ كلمه اي نمي توانم بگويم

براي همين دلتو شكستم

آروم آروم دور شدم

ولي چشمان زيبا و پر اشك و مهربان تو

نگذاشتند بروم

حالا مي خواهم برگردم

مرا آيا قبول مي كني؟

((تارا))

گلم دلم هزاران بار شكست

چشمانم از اشك ريختند خسته شدند

روحم خسته شد دلتنگي تموم وجودم را فرا گرفت

آنروز من فهميدم تمام زيبائي ها رنگشونو از دست دادند براي من

تو چگونه تونستي دل عاشق منو بشكني؟

ولي نه

شكايتي ندارم

تو روزي خواهي دانست چقدر دوستت دارم

من به خدا گفتم تورو و دلتنگي هامو

و از خدا تورو خواستم

تو روزی خسته خواهی شد از این دوری

بدان عشقت هميشه با منه

من قلبمو دادم به تو

پس نمي گيرم ازت

اگه مي خواي  برگردي

شرطش اينه كه

هيچ وقت تنهام نمي گذاري

قبول داري عشق من؟

(( برای مردی که تمومه زندگیمه ))

   يك آرزو و يك دنيا خواهش

يك عالمه حرف  نگفته

و يك جمله پر معنا

((دلم برات تنگ شده عشقم))

انتظار تو وتيك تيك ساعت

تمنايت نمي كنم مي دانم دور نيستي از من

بي قراري نمي كنم

قول مي دهم بهت منتظرت خواهم ماند

صبور خواهم بود تا وقتي كه مرا عاشقانه بخواهي

تا وقتي كه گرماي دستانت را حس كنم

مي دونستي بي تو نمي شه

بي تو  دنيا براي من زيبائي هاشو از دست مي ده

بي تو من  كبوتري بال شكسته ام

كه پرواز يادش مي ره

ولي عشق من

بازگشتت كي خواهد بود

كي منو عاشقانه خواهي خواست؟

 من تورا عاشقانه مي خواهم.

 ((تقديم به تنها مرد زندگيم )) 

مي دونستم  من تنهام

مي دونستم

اينهمه مدت خودمو گول زدم

من براي تو نوشتم ...

تو الان نيستي

تنهام گذاشتي

دلت برام نسوزه....

من عادت كردم به اين تنهائي

ديشب با خدا حرف زدم

يكم دردد دل كردم باهاش

از تو گفتم

از خدا تورو خواستم

من شاعر نيستم نويسنده نيستم

تمومو احساسمو برات مي نويسم

كاش يك روزي بفهمي كه چقدر دوستت دارم

شايد من خطاكارم

ساده ام....ساده

هيچ وقت تورو مقصر ندونستم

شايد تو اين وسط من عاشق تو شدم نه تو....

ولي تو هم مقصري منو عاشق خودت كردي

بي احساسي...بي احساس

اينهمه سنگدلي واسه چيه

اخه بي انصافي نيست

تو بگوو بعد اين مدت

بعد از اينكه اينهمه صادقانه عاشقت شدم

به حدي كه بهت گفتم بيشتر از همه دنيا دوستت دارم

اينهمه بي تفاوت باشي

خسته ام...از تو نه....از اين رسم روزگار

شايد باورت نشه

شايد فكر مي كني شوخي مي كنم

ولي بدون تو

نمي شه

بي تو نمي شه اينو بفهم

با وجود اينكه مي دونم  تو حتي از وجود وبلاگم هم مطلع نيستي ولي مي نويسم تا يكم از سنگيني دلم

كاسته بشه...

((تقديم به مرد بي احساسه من....تنها مردي كه مي پرستمش))

                 

                <sup>گر به خلوت لحظه‌هایم عاشقانه قدم نمی‌گذاری 
دیگر آمدنت در خیالم آنقدر گنگ است که نمی‌بینمت

سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام

من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبوررانه گذرنده ام؟
من نگاه ملتمسم را در این واژه ها پر کرده ام که شاید ....

دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است

و دستهایم بیش از هر زمان دیگر نام تو را قلم می زنند

و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگها چشمهایت را به تصویر می کشم

نگاهت را جادویی می کنم که شاید با دیدن تصویر چشمهایت جادو شوی

تا به حال نوشته بودم ؟

به گمانم نه

پس اینبار برایت می نویسم که

گاه چنان آشفته و گنگ می شوم که تردید در باورهایم ریشه می دواند

اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند

می‌خوانمت هنوز ، حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند

هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه‌هایم بشوید

و اینها برای یک عمر سرخوش بودن و شیدایی کردن کافی است

به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که

دلتنگت شده ام به همین سادگی</sup>

^{((تقديم به تنها مرد زنديگم، كسي كه تموم دنيامه گرچه خيلي بي احساسه))}

 اينروزا كجا رفتي ...دلم برات اينهمه تنگ شده....؟ چرا اينهمه برام مقدسي...مگه چيكار كردي

مرا ببر

نمي خوام بي تو باشم

از بي تو بودن خسته شدم

به اين روزا وثانيه ها و لحظه ها بگوو

كه نمي خوام بي تو باشم

به اين ادمها بگو

به اين ادمهائي كه دورو ورم هستند

به اين ادمهائي كه فقط فكر خودشونن

به اين ادمهائي كه با كاراشون حالمو بهم مي زنن بگو

از من دور شن

نفعي از من نمي رسه به اونا

من فقط تورو مي خوام.

چه نفعي مي رسه از من

كه روحم و جسمم متعلق به تو شده

با تو اميختم

من با تو زنده شدم.

مرا ببر

مرا ببر پيش خودت

تا در آغوش تو به ابديت برسم

مرا ببر

ببر تا در آغوش تو زنده شوم

بي تو مرده اي بيش نيستم

عشقم را درياب

مرا رها نكن

از اين تنهائي خسته ام.

تورو مي خواهم اي عشق همیشگی من

((تقدیم به مردی که دیوونه وار می پرستمش))

به چه کسی می شه اعتماد کرد

خدایا به من بگووو

به لبهايم مزن قفل خموشي، كه در دل قصه ئي ناگفته دارم
ز پايم باز كن بند گران را ، كزين سودا دلي آشفته دارم
بيا اي مرد؛ اي موجود خودخواه، بيا بگشاي درهاي قفس را
اگر عمري به زندانم كشيدي ، رها كن ديگرم اين يك نفس را
منم آن مرغ؛ آن مرغي كه ديريست به سر انديشه پرواز دارم
سرودم ناله شد در سينه تنگ، به حسرتها سر آمد روزگارم
به لبهايم مزن قفل خموشي، كه من بايد بگويم راز خود را
به گوش مردم عالم رسانم، طنين آتشين آواز خود را
بيا بگشاي در تا پر گشايم به سوي آسمان روشن شعر
اگر بگذاريم پرواز كردن، گلي خواهم شدن در گلشن شعر
لبم با بوسه شيرينش از تو ، تنم با بوي عطرآگينش از تو
نگاهم با شررهاي نهانش، دلم با ناله خونينش از تو
ولي اي مرد؛ اي موجود خودخواه، مگو ننگ است اين شعر تو ننگ است
بر آن شوريده حالان هيچ داني، فضاي اين قفس تنگ است، تنگ است
مگو شعر تو سر تا پا گنه بود، از اين ننگ و گنه پيمانه اي ده
بهشت و حور و آب كوثر از تو، مرا در قعر دوزخ خانه اي ده
كتابي ، خلوتي، شعري، سكوتي، مرا مستي و سكر زندگانيست
چه غم گر در بهشتي ره ندارم، كه در قلبم بهشتي جاوداني است
شبانگاهان كه مه مي رقصد آرام، ميان آسمان گنگ و خاموش
تو در خوابي و من مست هوسها، تن مهتاب را گيرم در آغوش
نسيم از من هزاران بوسه بگرفت، هزاران بوسه بخشيدم به خورشيد
در آن زندان كه زندانبان تو بودي ، شبي بنيادم از يك بوسه لرزيد
بدور افكن حديث نام ؛ اي مرد، كه ننگم لذتي مستانه داده
مرا مي بخشد آن پروردگاري كه شاعر را دلي ديوانه داده
بيا بگشاي در ، تا پر گشايم، به سوي آسمان روشن شعر
اگر بگذاريم پرواز كردن، گلي خواهم شدن در گلشن شعر
فروغ فرخزاد

 پی نوشت: این شعر تقدیم به مرد زندگیم.که با تموم وجود آرزوشو دارم. و دوستش دارم.