نمی دانم چگونه آغاز کنم جمله ام را که بدانی سخت پریشانم....

شاید درک نکنی... تو که عاشق نیستی...

حالا که من زندانی تو شدم خوشحالی؟ به من بگوو چگونه رها شوم ...چگونه برگردم به خودم

چرا اينگونه  بايد عذاب بكشم...

رهايم كن ...آزادم كن ..از اين عشق خسته ام ..از تو و فكرت از تصويرت بي زارم

مرا رها كن بگذار مثل پرنده ها آزاد باشم...من نمي خوام ...اين عشق را از دلم بگير و برو

تو هيچ بودي در چشم همه...ولي من تورو خواستم

حالا مي خوام هيچ شوي در چشمانم...

                          باور كن براي فراموشت كردنت هر كاري خواهم كرد.

خدايا  كمك كن فقط عشق تو در دلم باشد چون فقط تو لايق پرستشي.

مهربانا!

میدانم که تا تو راهی نیست.

میدانم که آسمان فیض و رحمتت همه جا بر سرم سایه دارد.

میدانم که دستهای سبزت همیشه پشت و پناهم است.

میدانم که تو ، تنها تو نگران لغزشهای ناتمام من هستی.

اما نمیدانم  

چرا هرروز که میگذرد از تو دورتر میشوم؟ 

دلم را به دست آب می سپارم و سبزی روحم را به شیرینی ناپایدار و  فریبنده ی گناهان.

کمکم کن!

من این لذتها را به بهای دوری از تو نمی خواهم. من تو را میخواهم.

                                 تنها تو را...ای مهربانترین مهربانان!

پی نوشت:  برای هم دعا کنیم ....